De homeopathie zag in 1810 het levenslicht toen Samuel Hahnemann zijn "Organon der rationellen Heilkunde" publiceerde in Dresden. Deze "Organon" heeft tussen 1810 en Hahnemann´s dood in 1843 in totaal 5 edities gekend, waarin Hahnemann steeds nieuwe stappen zette in de ontwikkeling van de homeopathie. In het begin van de 20e eeuw kwam na lang touwtrekken met zijn nazaten uiteindelijk de zesde editie van de "Organon" uit. Hahnemann had die al in 1840 af, maar heeft hem zelf nooit uitgegeven. In die versie stonden nog weer een aantal belangrijke nieuwe inzichten en ontdekkingen.
Van 1840 tot heden hebben vele grote homeopaten daaraan nieuwe inzichten en ontwikkelingen toegevoegd en is de homeopathie rond 1900 zowel in Europa als in de Verenigde Staten als in India zeer populair en wijd verbreid geweest.
Met de opkomst van de natuurwetenschap, vooral na de oorlog, kwam er van daaruit erg veel kritiek op de homeopathie, omdat die een heel ander, vooral fenomenologisch en empirisch, uitgangspunt heeft dan de natuurwetenschap. Daarnaast is in die tijd ook de farmaceutische industrie sterk opgekomen en een miljardenbedrijf geworden. En die farmaceutische industrie heeft het niet zo op de homeopathie, omdat daar voor hen zo goed als geen geld aan te verdienen valt én omdat die industrie voor 100% gebaseerd is op natuurwetenschappelijk onderzoek evenals de opleidingen van de artsen.
Dat heeft er toe geleid, vooral in de Verenigde Staten, dat vele opleidingen op last van de, door de industrie onder druk gezette overheid, gesloten zijn en dat in vele landen homeopathie alleen nog maar door artsen mag worden uitgevoerd. In Europa is de situatie nog weer iets anders omdat in Duitsland, maar ook in de door Duitsland bezette landen, de Nazi´s de homeopathie verboden hebben, homeopathische ziekenhuizen gesloten hebben enzovoort. Na de oorlog heeft onder bovengenoemde invloed de homeopathie zich maar moeizaam hersteld.

In de jaren '60 toen de flowerpower en hippiebeweging opkwam en men op zoek ging naar andere geneeswijzen, ontdekte men niet alleen oude geneeswijzen als acupunctuur en ayurveda opnieuw maar ook de traditionele kruidengeneeskunde en homeopathie. En daarmee kwam de homeopathie in de hoek van de "alternatieve" geneeswijzen terecht. Enigszins onterecht, omdat ze ooit bedoeld was als een vernieuwing van de toenmalige geneeskundige praktijk van de gewone geneeskunde.
Ze heeft niet zoals acupunctuur en ayurveda een oosterse oorsprong, ze heeft niet als de kruidengeneeskunde een oude geschiedenis in de volksgebruiken. Ze neemt die kennis wel mee in de ontwikkeling en gedachten over de homeopathische geneesmiddelen, maar is wezenlijk anders.

Met die opkomst van de "andere" stroom in onze samenleving nam ook de behoefte aan opleiding toe. Zo ontstonden de "academie voor natuurgeneeskunde" opleidingen waar vaak naast voetrteflexologie, iriscopie, kruidenkunde e.a. als specialisatie homeopathie gekozen kon worden. In de loop van de jaren '70 en '80 bleek op een aantal van die opleidingen dat de homeopathie toch een zo eigen systeem van werken heeft en zo specifieke kennis dat er eigenlijk aparte opleidingen zouden moeten komen. Die zijn er op verschillende plekken ook ontstaan.

Het Kentcollege is één van de laatste die in die stroom in de jaren '90 pas haar deuren opende: in september 1992. Toen nog als onderdeel van de Academie voor Natuurgeneeskunde in Meppel en vanaf 1995 als zelfstandige school.

Sinds de oprichting zijn er vele homeopaten bij ons afgestudeerd (waarvan enkele van het eerste uur, nu bij ons ook weer les geven of andere taken in de organisatie hebben).
De oprichters van het eerste uur o. a. Jeroen Morssink en Herman Grimme hebben zich in de loop van de jaren één voor één terug getrokken. De opleiding is meer gestructureerd geworden met een vast programma (dat was de eerste jaren nog niet zo) en vele eigen syllabi en onderwijs materiaal. Er is een eigen visie ontwikkeld op hoe mensen opgeleid zouden moeten worden en die visie wordt in de praktijk steeds verder getoetst en bijgesteld.
Met elk vertrek van een docent is er steeds voor gezorgd dat de ervaring en kennis die was opgedaan zo min mogelijk verloren ging. Daardoor zijn we nog steeds rijk aan ervaring in het scholen van homeopaten en hebben we een zeer op de praktijk gericht onderwijssysteem ontwikkeld.

Vanaf 2000 werd de school geleid door Jeroen Morssink en Franc Müller en kwam daarmee in een nieuwe fase van haar ontwikkeling op weg naar een professionele opleiding op HBO niveau. Sinds die tijd komt de therapeutische scholing en het ontwikkelen van een eigen stijl als homeopaat naast de specifieke aandacht voor het "spirituele" in de opleiding meer naar voren.Vanaf september 2007 leidt Franc de school alleen (uiteraard in samenwerking met de staf en het docententeam).

Op deze plaats is een dankwoord aan al diegenen die in de loop van de afgelopen jaren hun bijdrage ginds die tijd komt de therapeutische scholing en het ontwedaan hebben op zijn plaats. Niet in de laatste plaats aan de initiatiefnemer Jeroen Morssink, maar ook aan alle studenten die vertrouwen in de opleiding en haar docenten hebben gehad.